paproszkolandia

odcinek 2/4 - Biesy

2012-01-20T14:55:00.000+01:00

Zanim się człowiek wybyczył w ciepłych krajach wypadało po raz nie wiadomo już który odwiedzić ukochaną bieszczadzką głuszę.

Tym razem miało być nieco bardziej lajtowo niż ostatnio, kiedy to jak ślimaki nieśliśmy swój domek na plecach codziennie pod górę, aby go co wieczór rozbijać w innym miejscu. Co prawda fajnie napotykać w oczach Tych Którzy Schodzą szacun połączony z przerażeniem, ale umówmy się - z racji przytłoczenia bagażem fakturę ścieżek znam już na pamięć, teraz wolałam się wyprostować i pooglądać horyzont.

Najpierw jednak należało dotrzeć do bazy wypadowej, czyli stodoły z sianem.
Dotarcie zajęło jakieś trzy dni.
Pierwszy spędziliśmy głównie w zastępczej komunikacji autobusowej, która okazała się totalnym kuriozum - podróż trwała trzy razy dłużej, bo przedpotopowy ikarus musiał co wioska zbaczać z trasy, żeby zameldować się na każdej jednej pipidówianej stacji kolejowej. Konduktor wyskakiwał z autobusu, biegł podpisać papiery i tak nam zeszło, u celu pojawiliśmy się późnym wieczorem, w związku z czym na szlak wyruszyliśmy o 21:00. Zaprawdę powiadam wam - NIGDY TEGO NIE RÓBCIE. Choćbym miała żebrać o nocleg u wieśniaka, choćbym miała rozbić namiot w rowie - nigdy więcej chodzenia po górach po ciemku.

Ciemność to jest pojęcie względne. Noc w mieście to nie jest ciemność. Noc we wsi to też nie jest ciemność. Dopóki świeci choćby jedna latarnia, dopóki pełnia oślepia nocne zwierzątka, dopóki działa ci latarka, to nie jest żadna, kurwa, ciemność!
Ciemność zaczyna się wtedy, gdy za plecami ginie ci światełko emitowane przez ostatnie gospodarstwo i z oświetlonego księżycem pola, nad którym beztrosko i bezszelestnie kołują sówki wchodzisz W LAS.
Najpierw idziesz w miarę płasko, księżyc jeszcze trochę prześwieca przez drzewa, ale potem zaczyna się Blair Witch Project i smarki z nosa. Chmura wyłącza księżyc, ścieżka (ŚCIEŻKA?!) pnie się pod kątem 45 stopni, latarka nawala i co dziesięć sekund histerycznie w nią uderzasz, żeby zaskoczyła, a ponieważ to czołówka, to za chwilę zaczyna cię boleć głowa. Skoro padało non stop przez cały poprzedni tydzień, szlak przypomina bagno, a żeby nie było tak potwornie nudno, to za dnia trwa zrywka, więc cała trasa jest przeorana przez ciężki sprzęt, w związku z czym po dwóch minutach jesteśmy upaprani błotem po kolana.

I ta CIEMNOŚĆ. Gęsta, czarna, połykająca nędzną smużkę z latarki po paru metrach. Nie widzisz NIC, nie widzisz własnej ręki przed nosem, brniesz w glinie na czworakach, myślisz tylko o niedźwiedziach i o tym, czy wciąż trzymasz się szlaku.
W dodatku DŹWIĘKI. Odgłosy pożerania, trzask łamanych gałęzi, mlaskanie, warczenie. Niemożliwe, żeby wyobraźnia była w stanie wyprodukować aż taki hałas.
Włącza ci się opcja Bardzo Pierwotne Lęki. Nie boisz się, że nie starczy na czynsz, że cię kanar złapie bez biletu, że zgubisz klucze, że ktoś ci przetnie zapinanko w rowerze. Boisz się, do cholery, że cię coś zaraz ZJE!
Żeby nie słyszeć ODGŁOSÓW, robimy własny celowy hałas i nie przystajemy ani na chwilę. Zatrzymaj się na moment i postój bez ruchu - ześwirujesz od tych potwornych dźwięków.
Wyjątek stanowi jeden histeryczny przystanek - kiedy noga do połowy łydki grzęźnie mi w tej cholernej bagnistej glinie i nie mogę jej wyciągnąć. Gdybym nie miała mocno zasznurowanego buta, to by tam został, przysięgam, poszłabym dalej boso.
Więc hałasujemy - przede wszystkim dyszymy ze zmęczenia i strachu, serca tak nam napieprzają, że słyszę ich echo, do tego klaszczemy od czasu do czasu, żeby potencjalnemu misiu dać znać, że hej, to my, maleńkie ludziki, jesteśmy chudzi i żylaści i aktualnie spoceni, nie najesz się i smakować też ci nie będziemy.

Chodzenie z mapą po górach przetestowaliśmy wielokrotnie. Z plecakiem i bez. Statystyki naszej prędkości na szlaku były jednoznaczne - bez obciążenia idziemy w takim czasie, jak zaznaczony na mapie. Z plecakami zdecydowanie dłużej. Tym razem mimo bagażu na plecach zaszliśmy o połowę szybciej. Chęć przetrwania daje turbodoładowanie.

Pierwsze pytanie, z jakim spotkaliśmy się w chacie brzmiało: Od której strony przyszliście? (spojrzenie dodawało: drodzy samobójcy)
Chwilę potem dowiedzieliśmy się, że w dniu, który właśnie się kończył robili na tym szlaku zdjęcia łapie odciśniętej w błocie...
Zajebiście, miś przestał być potencjalny. Mamo, chcę zjeść moją chińską zupkę, zapiąć się w śpiworze i tam sobie zostać, zostać, zostać.

Reszta bieszczadzkich przygód nie mroziła krwi w żyłach, następny dzień spędziliśmy na sielankowych wędrówkach przez łączki pełne motylków i pszczółek.
W każdej bacówce spotykaliśmy wilczura rezydenta, każdy był upośledzony w kwestii aportowania.

Doświadczyliśmy też samobójstwa znaku drogowego:

Aż wreszcie dotarliśmy na siano, gdzie wodę na herbatę grzaliśmy na grillu, a myliśmy się u księdza. Stamtąd już bez balastu wyruszaliśmy w najwyższe, ulubione partie.

Na koniec odwiedziliśmy jeszcze dwie chaty łapiąc na stopa a to leśniczego, a to dwa razy tę samą parę sprężynkowłosych warszawiaków podróżujących w szalonym tempie zdezelowanym jeepem z małym Ignasiem (z wyglądu cherubinek, z usposobienia dzika bestia rozszarpująca chusteczki na strzępy i oblewająca otoczenie sokiem).

A na Końcu Świata nie odklejaliśmy się od hamaka...

odcinek 1/4 - Macedonia

2012-01-17T13:40:00.009+01:00

Najpierw na swoje usprawiedliwienie miałam lato w wakacyjnych rozjazdach. Potem jesienną przeprowadzkę. Teraz spadł śnieg, więc aura w sam raz do nadrabiania słonecznych zaległości.

Tyle tytułem wstępu.

Tytułem streszczenia natomiast, w kolejności całkowicie achronologicznej:

Macedonia jest fajną krainą, w której kiwi rośnie ludziom przed domem ot tak, jak jarzębina. I figi rosną, też ot tak. Arbuzy i melony na targu cenę mają odwrotnie proporcjonalną do swej przefantastyczności objawiającej się smakiem, zapachem, gabarytami i prawdziwością.

Górskie serpentyny otoczone przepaściami potwierdzają definitywnie skuteczność pępkowego plasterka i kończą dociekania w temacie jak to, do cholery, działa?! bo ileż można się nad tym zastanawiać, skoro po prostu działa i już.

Macedońscy złodzieje przepraszają po niemiecku, kiedy zauważysz ich o świcie w nogach swojego łóżka, a macedońska policja ma taką manianę, że zapomnij panie kierowco o swoich służbowych dukatach skradzionych, bez nerw, poza tym jest gorąco, nie? Czemu nie pójdziecie popływać?

A jezioro czyste, przejrzyste, ciepłe, molo całe nasze, na horyzoncie góry Albanii, kto by narzekał...

Tambylcze koty wygrzewają się na kamiennych mikrouliczkach, pozują do zdjęć i sprawiają podobne wrażenie, co macedońscy policjanci - przyjdź jutro, teraz jestem zajęty. Celebrowaniem przerwy.

Z Macedonii wraca się po pierwsze długo, po drugie niechętnie. Mimo zdobytego wyśpiewanego srebra. Pół plecaka zajmują melony, drugie pół przyprawy i bakalie. I rachatłukum, które do dziś leży w lodówce, bo coś słabo mu idzie zakładanie fanklubu.

---

W drodze do i z Macedonii - tranzytowo Budapeszt. Powtórka z zeszłorocznej rozrywki, dzięki której chcąc nie chcąc robiłam za kompas, z igłą ustawioną na wieczorne radayowe zagłębie knajpiane.
Temperaturowy rekord stulecia przeczekany w fontannie, zapas paprykowych past nabyty. Za walutę, od przeliczania której robią się zmarszczki na mózgu.

cdn.

Taki los - krzywy nos

2011-10-28T10:54:00.006+02:00

Usprawiedliwienia i streszczenia będą w następnym odcinku.

Tymczasem na OIOMie:

Półdupkiem przycupnięta na skraju łóżka przebywam, trzymam za uwenflonowaną łapkę i patrzę z kluchą w gardle na tę jesień średniowiecza, którą mu zrobili z oblicza. Randka z anestezjologiem się udała, kamień z serca walnął o wyszorowaną posadzkę, bo już dostawałam schizy czytając w internecie o delikwentach, którzy się obudzili w trakcie.

Sanitariuszka morowa panna zdejmuje kroplówkę i orzeka:

- Dobra, zabieramy pana na oddział, tam się będziecie dalej przytulać.

Sanitariuszka nr 2:

- No ale ja nie wiem, czy to tak można...

M (z odmętów resztek narkozy się wyłaniający): Zależy, który mięsień mam sprawny.

To i tak lepiej niż onegdaj Pluszers, który przy wybudzaniu próbował wszystkim wcisnąć kit, że jest tygrysem...

Maniak krzyżówek, z którym M dzieli pokój nie wrócił na noc. Do towarzystwa zostaje więc tylko zakorkowany nad łóżkiem tlen i beztlen, w zależności od preferencji. Pycha.

Po korytarzu, szurając kapciami* snuje się Pan Słonik - dziadek z przyczepioną do nosa trąbką, a na tablicy ogłoszeń wisi informacja o zebraniu Stowarzyszenia Osób Bez Krtani. Kosmos. Nie przestają mnie też fascynować drzwi z napisem BRUDOWNIK.

* To jest jakiś szpitalny fenomen. Dlaczego pacjenci się tak snują po tych korytarzach i zawsze, ale to zawsze szurają kapciami! Nie chodzą, nie spacerują, tylko się SNUJĄ. Z nieodłącznym kapciowym poszurem.

W oczekiwaniu na wroga

2011-06-08T20:48:00.003+02:00

Temperatura w pokoju przekracza 28 stopni.

Paprochy leżą na pleckach i wietrzą podwozia.

Lody popełniłam

i udaję, że jestem na wakacjach

Gmail podpowiada mi z boku: "leć do PARYŻ za 32 zł" oraz "marynarze - portal pracy", a także "piękna mama" i "energia słoneczna". Hm.

Spotkałam na chodniku kartę do gry leżącą na brzuchu, odwróciłam czubkiem ciżemki i spojrzał na mnie król pik. M sprawdził, co znaczy król pik: że albo dobra rada, albo urząd skarbowy, albo wyjedź na parę dni i się zrelaksuj. A w ostatniej linijce stało "odwrócona: wróg". Wrogu, wyłaź, jestem gotowa, król pik mnie ostrzegł.

Z Ukrainy przywiozłam chałwę, wódkę oraz wódkę, piwo, piwo i piwo. I ikonkę z Angelem Chranicielem.

Na balkonie zasadziłam mikroświerczka o imieniu Kaktus.

Muszę coś zmienić. Chyba zmienię mieszkanie.

Różnica konieczności

2011-03-26T23:56:00.012+01:00

Poobiednia sjesta.

Leżymy i trawimy w ciszy.

Przerywam proces:

- (bez entuzjazmu) Muszę pomalować paznokcie...

- A ja napisać doktorat!

Wypełniacze

2011-02-27T20:39:00.003+01:00

Nie wiem tak do końca, o co im chodzi z tymi workami. Że szeleszczą? Że są bezbronne? Najprawdopodobniej jedyna odpowiedź na pytanie Dlaczego koty mają takiego fioła na punkcie worków brzmi "BO TAK!", jak to zwykle bywa z próbami pojęcia kociej argumentacji (a raczej dopasowania do nich ludzkiej).

Właściwie worki stanowią jedynie podzbiór, zbiorem właściwym są rzeczy zaklasyfikowane jako wszystko, do czego można wejść. Można nie znaczy, że należy, można w tym wypadku znaczy: jest fizycznie możliwe.

Chyba się już przyzwyczaiłam, że nie ma szans, żeby się spakować nie wyciągając kota z plecaka jakieś dwadzieścia razy w trakcie. Że przychodząc z zakupami do domu trzeba się liczyć z nadzorem celników, którzy bardzo skrupulatnie muszą sprawdzić, co jest w siatce. Że dostając paczkę trzeba się pospieszyć z wyjmowaniem prezentu z kartonu, bo karton rzecz święta i musi zostać należycie powitany, odśrodkowo oczywiście.

Podejrzewam, że wychodzą z założenia, że każdy przedmiot nadaje się do wypełnienia go swoim puchatym istnieniem.

Mój ubiegły pyszczek podlegał tym samym niepojętym prawom...

Małe maniakalne wypełniacze...

Leon i Marceli

2011-02-15T22:10:00.014+01:00

Dziadkowie moi jeden wspólny mieli mianownik - kapitalne imiona.

Leon przede wszystkim był ogrodnikiem. Trochę listonoszem. Trochę hodowcą lisów. Trochę palaczem w szkolnej kotłowni.

Odziedziczyłam po nim paletę i kilka farb, które mu się ostały po namalowaniu fury obrazów.
Wspomnienia są mgliste, bo byłam na etapie tworzenia wyrafinowanych szlaczków w zerówce, kiedy Leona zabrakło. Pamiętam, jak malował w kuchni. Pamiętam, jak nauczył mnie paru szachowych ruchów i potem dawał się ogrywać. Pamiętam, że miał zupełnie białe włosy, wcale nie siwe. Z tym wiąże się zresztą rodzinna opowiastka, jak to Leon uciekał od Rusków na pieszo do ojczyzny - wtedy to, młodzieńcem będąc, stracił kolor w ciągu jednej nocy.
Ale przede wszystkim pamiętam leonowe obrazy. Snopki siana. Sannę. Murzyńską wioskę. Niezliczone portrety dziewczynek. No i bukiet gladioli - misterny obraz, który namalował w kilku egzemplarzach i rozdał swoim dorosłym dzieciom do ich własnych domów. znałam wszystkie płatki i łodyżki na pamięć...
Leon wyposażył świat w dziewięcioro potomków, z czego Adziu był przedostatnim, w związku z czym kiedy większość mojego licznego kuzynostwa dokonywała ożenku ja sięgałam im dopiero do pasa i tańczyłam bez krępacji na ich weseliskach do przebojów typu Fiesta Amerikana.
W wieku poprodukcyjnym będąc, Leon potrafił chodzić na rękach. Pomagał Adziowi przy budowaniu domu, wiem nawet, którą ścianę postawił, chociaż byłam wtedy zajęta upychaniem pięciu szczeniaczków w drewnianym wózku i zmuszaniem ich do przejażdżki...

Po Marcelim została mi książka o Janosiku i imię dla potencjalnego syna.
Z racji, że jego ojciec był piekarzem - jako jedyne dziecko z całej ulicy posiadał buty. (Dygresja: zawsze mnie zastanawiała ta prawidłowość. Czy to znaczy, że syn szewca jako jedyny chodził najedzony? I tu na scenę wtacza się wierszyk Tuwima, w którym to piekarz musi mieć buty, więc do szewca iść trzeba. No a gdyby nie piekarz, to by szewc nie miał chleba. Kasetę miałam z wierszami Tuwima, na pamięć ją znałam - łącznie z każdym niuansem intonacyjnym aktorów czytających oraz z muzyczką pomiędzy kolejnymi wierszami. Koniec dygresji.)
Podobno Marceli miał niegdyś kota, który na powitanie skakał mu na szyję i obiegał kilkakrotnie tworząc złudzenie optyczne w postaci szalika. Oprócz kota miał też piękny charakter pisma, kaligraficzny.
Z Marcelim wiąże się moje pierwsze życiowe wspomnienie. Trzyma mnie za rękę, wysoki, po mojej prawej stronie, wieczór, wychodzimy przed blok, stajemy przodem do ulicy, tyłem do krzaków (które do dziś tam rosną, bazę w nich miałam z chłopakami z klatki), patrzymy w lewo, czy już nadjeżdża. Autokar z babcią, prosto z NRD.
Potem już kolejne babci powroty, mnóstwo pakunków, salami duże jak ja - zanosiłam do kuchni i wieszałam pod stołem bez schylania, miś z puchatym nosem, zabawkowe pomarańczowe telefony...
Ale to wyjście przed blok z dziadkiem, te wszystkie kinestetyczne szczegóły - co z lewej, co z prawej, krzaki za nami, ulica przed nami - to pierwsze, co w ogóle w życiu pamiętam.
Wspomnień jest dużo więcej, bo i pożył za mojej kadencji dłużej niż Leon, poza tym mieszkałam z nim przez lata szczenięce.
Więc działka. Wyprawy na działkę żółtopomarańczowym Simsonem. Dziadek z przodu, babcia z tyłu, a między nimi ja wciśnięta jak kawałek szczypiorku, do którego wtedy zresztą byłam podobna z postury (a raczej jej braku). Sto tysięcy miliardów ciekawych rzeczy do robienia na działce. I znowu kinestetyczne wspomnienia - ziemia na ścieżce tak pulchna, że ugina się pod nogami w plastikach, plastiki drapią skórę na bosych stopach. Zielona blaszana beczka z wodą, w której zanurzam palec i maluję na beczce ptaki, blacha jest nagrzana od słońca, ptaki momentalnie wysychają, szybko maluję jak najwięcej się uda, zanim znikną. Włażenie na drzewo, moje najmojsze rozgałęzione drzewko działkowe. Gladiole, bratki, goździki, lwie paszcze, łubin. Czerwony agrest, porzeczki czarne, czerwone i białe. Dziadek cały czas w tle, dba o tę działkę w prażącym słońcu albo wyleguje się na leżaku.
(Moja działkowa sielanka skończyła się wraz z narodzinami Pluszersa, którego od tej pory musiałam wozić w wózku po koleinach międzydziałkowych miękkich ścieżek. Bo rodzina pieli, grabi, podlewa i co tam jeszcze, a ja mam się zajmować małym zasmarkanym bobasem. Tortury kilkulatki marzącej o powrocie między ulubione gałęzie były przerywane błogimi chwilami, kiedy to Pluszers komunikował donośnym wrzaskiem, że pielucha jest pokalana albo że pożąda mamertowego mleka RAJTNAŁ!)

A potem Marceli nie mógł już jeździć na Simsonie ani pięknie pisać, bo dziwna przygoda z żyłką w lewej półkuli odebrała mu władzę nad prawą kaligrafującą ręką, prawą nogą zmieniającą biegi i nad mową, pozostawiając pełnię władz umysłowych. W związku z czym wytworzyliśmy sobie nowe rozrywki - siadałam ze słownikiem ortograficznym, znajdowałam w nim najtrudniejsze wyrazy i kazałam Marcelemu powtarzać. Uczyłam go gżegżółkować, a on dawał mi się męczyć (a i tak zawsze najlepiej wychodziła mu CHOLERRRA! jak się zdenerwował). W każdy czwartkowy wieczór mieliśmy natomiast inny rytuał - wspólne oglądanie Misia Uszatka. Niezmiennie w takiej samej tapczanowej pozycji i niezmiennie z takim samym finałem - moim rozpaczliwym szlochem, kiedy następowała przesmutna pora na dobranoc, bo już księżyc świeci...
Potem ja urosłam, a Marceli leżąc sobie w takiej samej tapczanowej pozycji łapał Pluszersa, który właśnie nauczył się przemieszczać odnóżami i przebiegał tryliard razy dziennie obok tapczanu. Jak Pluszers wracał z dziadkowego przechowania do domu, to Marceli wkładał sobie jej paputek do kieszuli* na piersi i tak z nim chodził, aż Pluszers wracał następnego dnia, żeby dalej doskonalić się w biegach przełajowych.
Działkę sprzedano, za zdobyte tą drogą fundusze nabyto dla mnie pianino, co było efektem jednego jedynego razu, kiedy to Adziu poszedł na wywiadówkę zamiast Mamerta - wychowawczyni udało się go przekonać, że koniecznie trzeba mnie wysłać do szkoły muzycznej. Ale to już nie bajka o dziadkach...

*Kieszula jest przypadkowym wynalazkiem mojego przyszłego szwagra, który zaplątał się był pewnego razu we własne zwoje mózgowe usiłujące przetworzyć naraz kieszonkę w koszuli. Podoba mi się tak samo bardzo jak śmiertelny przeciętnik autorstwa M.

Preludium

2011-01-23T21:24:00.002+01:00

O dziadkach chciałam napisać. Z powodu dnia dziadka. Ale w dzień ów byłam zajęta wielokilometrowymi spacerami po mrozie, z finałem o czwartej nad ranem. W dodatku M trzeba było ciągnąć za rączkę, bo trzeszczał, że łomatko, ja już nie mogie. A drugą rączkę miał zajętą dźwiganiem opakowanego talerza. Bo go wcześniej biczował w towarzystwie starego Greka, z którego to powodu razem z resztą swoich popapranych kamratów mieli od tygodnia mokre majty ze szczęścia.
A dzień następny, czyli dzisiejszy zarezerwowany był/jest na sen, rekonwalescencję, suszenie majtów i rysowanie misiów.
Wskutek powyższych zawirowań odcinek o dziadkach wyemitowany zostanie w najbliższej przyszłości.
Odbiór.

Niedosięgalność

2011-01-19T13:40:00.010+01:00

Halo, Matko Bosko, to ja - Pandzia, słyszysz mnie?

Jestem tu pod tobą, piętro niżej.

Bądź tak dobra i pomóż mi sięgnąć moje zabaweczki,

leżą na twojej półce.

Pokażę ci, zobacz - tu są.

NO HALO! Czy ktoś mi pomoże?

Może ty, koniu?

Albo ty, Fila?

Nie zawracaj mi głowy, jestem bardzo zajęta

zmierzaniem w przeciwnym kierunku.

Tak myślałam. W ogóle nie można na was polegać.

W dodatku coś mi tu łapka śmierdzi...

Larix polonica

2011-01-10T00:39:00.002+01:00

Łojezu, jaka niemoc mnie dopadła. Za wcześnie się chwaliłam na prawo i lewo, jak to rzadko choruję. To mnie pokarało. Że mnie cały układ piersiowy napieprza. Albo po prostu zaraziły mnie drobnoustroje, którymi kaszlała na mnie wczoraj połowa autokaru. Który wiózł nas do Tychów. Tychy. dobre miejsce - tak mi się na komórce wyświetlało w tych Tychach. Dobre nie wiem na co. Na atak drobnoustrojów chyba.
Przy okazji autokarowych wycieczek pragnę obwieścić, że bądź co bądź kretyński sposób na podróżne rewelacje polegający na zaklejaniu pępka, jest, niech mnie piekło pochłonie, skuteczny. Nie wiem, jak to możliwe, bo kwestia placebo u mnie odpada - zbyt sceptycznie byłam do tego nastawiona. A piekło niech mnie pochłonie, bo się z Pluszersa nabijałam, jak jej się chciało rzygać na kursie prawa jazdy i zakleiła sobie wzmiankowany otworek. I nawet zdała! Z tym plastrem, boszsz... Jak to w ogóle jest możliwe, że ona ma prawo jazdy i swój mikrosamochodzik, a ja nie? Przecież ledwo sięga do pedałów. Przecież jeszcze wczoraj ją w wózku spuszczałam z podjazdu na ulicę. Przecież jeszcze wczoraj ją zamykałam w ciemnej łazience...
Ale wracając do autokaru - współpodróżni oprócz drobnoustrojów zaopatrzeni byli w odpowiednie tembry (które przydały się do odśpiewania austriackiej kolędy, co było oprócz przedeptania tyskiego browaru celem wycieczki) oraz w wiedzę tajemną zdobytą na jakichś leśniczych wydziałach, a prezentowaną spontanicznymi okrzykami O, trzy modrzewie obok siebie! Oraz mniej spontanicznymi nawzajemnymi przepytywaniami się z łacińskich nazw różnych robaków i kłączy.
Morału nie będzie, pora zażyć syropek.

Tylko nie zapomnijcie!

2010-11-13T23:32:00.007+01:00

Wyjaśnienia wymaga chyba jedynie kwestia Alfika. A więc: Alfik jest psem. A właściwie był, dopóki nie wybrał się na zwiady do piwnicy, gdzie powiodła go na wieczne pokuszenie trutka na szczury. Wtedy Alfik zaczął być psem trochę mniej. Ała.
Ale nie wyprzedzajmy faktów. Zanim Alfik powiększy grono aniołków, zanim z szafy wyjęty zostanie sejf z listami sprzed siedemnastu lat, mamy lato anno Domini 1993, 10-letni M przebywa na koloniach i na papierze w linie pisze listy do rodzicieli. Dyskretnie pomijając zarzygane prześcieradła i płaczące opiekunki.
Oryginalna ortografia i interpunkcja zachowana.

Kochana Mamusiu
Na koloni jest super. Już wszystkich poznałem.
Obiady i inne dania są pyszne! Noce są normalne.
W piątek 2 lipca jedziemy do Gdańska. Bardzo bym was prosił, abyście przyjechali do mnie przed wycieczką do Gdańska. To jest bardzo ważne!
Narazie przez te dwa dni kupiłem sobie loda za 3.500. Zostało mi tyle samo co wziąłem z domu, bo sprzedałem koledze kopertę.
Szczególnie piszę ten list, dlatego, że byście przyjechali! Pozdrów odemnie babcie i dziadka.

KOCHANI RODZICE!
Na koloni jest super! Jest coraz lepsze jedzenie. Kolegów mam super! Z nikim się nie kłóce! Pani nadal jest świetna. Bym chciał byście szybko przyjechali.
(...)
Moim najleprzym kolegom jest Marek. On też MNIE lubi! Złodzieji u nas niema, także się nie denerwójcie. Bardzo się za Wami stęskniłem, za Alfikiem też! Każdy ma swój dyżór do sprzątania. Bardzo bym Was prosił, abyście odpisali na ten list. Jak najszybciej! Tylko nie zapomnijcie! Bardzo, bardzo ale to Bardzo Was całuję!

Ja się chyba powstrzymam od komentarza. za bardzo boli mnie przepona. Zresztą jak tu się ustosunkować do faktu, że noce są normalne, a pani nadal świetna?
Mogę tylko dodać, że zawsze leciałam na przedsiębiorczych i zaradnych - lody i koperta są bohaterami ostatniego tygodnia.

I nic się nie stało, co się stało

2010-10-25T09:43:00.008+02:00

Kupiliśmy do filmu paluszki o smaku sera góralskiego. Patrzę na opakowanie z oscypkopodobnym obrazkiem i podsumowuję obserwację:

- Zobacz, nie mogli napisać oscypek, bo oscypek ma zastrzeżoną nazwę i unijną ochronę, to napisali ser góralski.

- Tak, masz rację, ponieważ twoje zdanie jest prawdziwe. Zdanie jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy zdanie to coś głosi i jest tak, jak ono głosi. Ale należy zastanowić się, co to w zasadzie znaczy "jest tak, jak ono głosi". Czy tu chodzi o zgodność zdania z rzeczywistością? Wszak nie ma boskiego punktu widzenia, z którego moglibyśmy ocenić, czy zdanie jest zgodne z rzeczywistością (tak, jak chciał Arystoteles w korespondencyjnej teorii prawdy).

PS Paluszki bardzo dobre. film też.

Podsumowania i głupie pytania

2010-09-23T00:16:00.013+02:00

Człowieki wyjeżdżają na wakacje.

Do paproszków przyjeżdżają Mamert i Adziu jako niańki i nikczemni rozpieszczacze.
Człowieki wracają z wakacji.
I co zastają?
Zmiany.
Na płaszczyźnie paproszkowej zmiany nie są wyraźne - no, może nieco większe umiłowanie jogurtów (o ile to w ogóle możliwe), natomiast zmiany w sferze domostwa zauważalne są gołym, nieuzbrojonym okiem.
Oko człowieków dostrzega zatem:
- nowy garnek (z pomidorówką w środku)
- naostrzone noże
- termometr za oknem
oraz że:
- cukier wyprowadził się z odpustowej puszki i zamieszkał w nowej cukiernicy
- drzwiczki od schowka trzymają się solidnie rzeczywistości, a nie wiszą resztką sił i na słowo honoru
- niczym w schronie obecny jest zapas cukru, soli, ziemniaków, papierowych ręczników, etc.
- a z rowerowych pedałów wyeksmitował się chomik, bo nic już nie piszczy, jak jadę.

Dlaczego Mamert z Adziem na co dzień mieszkają 250 km ode mnie?...
Dlaczego mam tylko 26 dni urlopu?...

Sąsiedzi

2010-08-15T20:39:00.002+02:00

parter

futro nr 1

roboczo zwane szarą eminencją

okres występowania - lato (im goręcej, tym czas wylegiwania dłuższy):

III piętro

futro nr 2

zielonookie stworzenie na wyposażeniu familii mocno dysfunkcyjnej

(w tle wciąż parterowa szara E):

IV piętro

futro nr 3

nic dodać, nic ująć.

(na drugim planie wciąż widoczna, acz oddalająca się szarość):

komplecik

czyli ile kotów widzisz na obrazku?

PS Nieznany jest stopień zafutrzenia I i II piętra,

a futro nr 4 nie występuje w tej bajce, bo...

straciło głowę dla innych zajęć:

Pan koleżka

2010-07-26T00:27:00.013+02:00

Spośród kilku rowerzystów, którzy powtarzają się każdego dnia na mojej ścieżce do lub z pracy jest pewien koleżka, który w odróżnieniu od pozostałych objawia się zawsze dokładnie w tym samym punkcie. Reszta oscyluje wokół kilkunastu metrów granicy błędu, wynikającego z tego, kto z nas się danego dnia trochę bardziej spóźnia. Ale on niewzruszenie trwa na swym posterunku. W zależności od pogody ma parasolkę albo nie. Nie wymusza pierwszeństwa. Uśmiecha się. Uwielbiam go.

Oto on! Osobnik, dzięki któremu mój świat jest uporządkowany jak w Truman Show:

Krwiście

2010-07-23T22:07:00.013+02:00

Się wybrałam oddać życiodajne soki. Motywy przede wszystkim, ale czas też zapracować na jakiś plusik w zaświatach. Może dostanie mi się potem wygodniejsza chmurka.

Wstałam z kurami, pojechałam, wypełniłam formularz (32 pytania! z frasunkiem zaznaczyłam, że niestety nie jestem kierowcą autobusu ani nurkiem), Łaskawie oddałam próbkę z prawicy, udzieliłam wywiadu pani doktór, po czym dowiedziałam się, że posoka moja błękitna przeszła casting na opuszczenie mnie i wakacje w cudzych arteriach. Żadnej kiły mogiły, bierzcie i pijcie ze mnie wszyscy.

Z poczuciem posiadania wartościowej zawartości oraz z sercem kołaczącem (emocje, panie tego) wspięłam się piętro wyżej, w bufecie wlałam w siebie dwa kubły wody na wymianę, zadzwoniłam do mamusi (Łojezusmaria, a jak cię tam czym zarażą?!) i wkroczyłam do sterylnego królestwa białych pań i zielonych szezlongów. Prędzej mnie warzywo na obiad krojone zarazi, kiedy się nożem przyciacham.

Promienie słoneczne robiły na podłodze paski, białe panie się uśmiechały, a ja szorowałam posłusznie całe ramię mydłem z pojemnika dla dawcy. Obok był pojemnik dla personelu, ciekawe, czym się różni, pewnie procentem mydła w mydle.

Ale szezlongi arcywygodne, nie ma to tamto. Dostałam uśmiechniętą gumową kropelkę do ściskania i wio, poszło. Oglądałam na zmianę sufit, minę starego wyjadacza na szezlongu po lewej i krewką trasę soków pani z szezlonga po prawej. A potem było pik i koniec przygód.

Po lewej też zrobiło pik, więc stary wyjadacz odwinął mankiet, zeskoczył na podłogę i żwawo pobiegł do pracy rzucając do zobaczenia. A mnie białe panie nie chciały spuścić z szezlonga. Kazały leżakować, to leżakowałam, poiły mnie, tom piła, potem w żółwim tempie poleciły podnieść się do pionu, nogi spuścić, POMAŁU dziewczyna usiądzie, siedzieć i siedzieć, tom siedziała i machała odnóżami. W sumie może wypadałoby zemdleć lub przynajmniej białkami błysnąć, może one czekają na takie atrakcje? Ze sto razy kazały odpowiadać na pytanie, czy aby na pewno nic mi nie jest. Aż się w końcu nad nimi zlitowałam i im rzekłam, że ja zawsze tak anemicznie wyglądam i że luz, blada twarz to moje drugie imię. Tośmy się pouśmiechali i po odebraniu kilku instrukcji regeneracyjnych na najbliższą dobę dostałam polecenie spędzenia na siedząco pół godziny w bufecie. I senkju. I gudbaj.

No to spędziłam. Głównie na obserwacji procesu przeobrażania się moich ośmiu czekolad w nutellę (lato, lato wszędzie), na uśmiechaniu się pod nosem z prezentu w postaci mielonki, na wlewaniu w siebie kolejnych kubłów wody i soczków oraz na telefonie - do tatusia tym razem. A tatuś powiedział, że jest ze mnie dumny!

Dzisiejszy odcinek sponsorowały cyferka 0 oraz literki r i h wespół z plusikiem.

Kurtyna

Zęby na urlopie

2010-07-12T13:39:00.009+02:00

Nastał sezon urlopowy, w związku z czym - mimo że ja się na razie nigdzie nie wybieram - relaksu zaznają me biedne uszy. Na urlop wybyła bowiem moja osobista Viola/Wiola/Violetta*. Istnieje więc realna szansa na to, że nie tylko małżowiny jako sam narząd odbierający, ale także nadszarpnięty codziennością system przetwarzający będą miały półtoratygodniowe wakacje.

Nie do wiary - przez tyle dni nie usłyszę żadnego zamkłam, ściągłam, wyciągłam, przeglądłam, przygotowywuje, rozpakowywuje, ani notorycznego wziąść. Nie nadciągną żadne ołowiowe chmury, nikt nie obudzi się z palcem w nocniku, ani nie będzie musiał sprawdzać, co tam w trawie słychać. Nie dowiem się, że jeden na drugiego coś spchnął ani że reszcie to umkło. Może to wszystko dlatego, że na ślubnych portretach zawsze są wszyscy tacy zadumieni, mimo że to przecież dziesiąta woda po kądzieli. Za takie coś można zapłacić, jeśli to nie jest jakaś horyzontalna cena, chociaż dla mnie to jest absurdujące! Ale i tak ja się z tego uśmiecham.

Tak naprawdę to ja się mogę uśmiechać z tej Violi, bo jej jakiś bystrzak pisze dialogi, natomiast lista dialogowa Loli przyprawia mnie nie o uśmiech, a o regularny ból zębów. Zwłaszcza że - jak mnie oświeciła - są to... uwaga... regionalizmy. Do dziś zbieram szczękę z parkietu.

* Telewizora nie posiadam od lat ośmiu z okładem, stąd pewności nie mam co do prawidłowej wersji imienia bohaterki, doniesiono mi jednakowoż, że moja Lola ma swój serialowy odpowiednik.

Apel

2010-07-08T13:23:00.014+02:00

Niniejszym apeluję do ciebie, Doroto K. - kimkolwiek jesteś i z jakiejkolwiek przyczyny kontaktu z tobą pożąda bełchatowska policja - spraw, żeby się ode mnie z łaski swojej odpimpusiali i przestali mi wmawiać, że jestem tobą.
Na spokoju mojej egzystencji cień położył ten jeden dzień sprzed kilku lat, w którym podano im twój numer telefonu. Cień ów wytworzył się z tej prostej przyczyny, że nie twój, a MÓJ JEST TO NUMER.

Jestem praworządną obywatelką. Nie biję się pod blokiem. Zieleń szanuję. Na wybory chodzę. Nie rzucam papierków na chodnik. Podatki płacę. Nawet jeden procent przeznaczam. Na koty. Czasem tylko przebiegam na czerwonym. Więc za cóż mnie to spotyka? Za cóż od kilku lat raz po raz budzi mnie o świtaniu jakiś sierżant Skowronek czy inna Czapla i powtarza swą litanię o kontakt ze mną, czyli z tobą. Panie, kontakty to ja mam w ścianach, Bełchatowa na oczy w życiu nie widziałam ani nawet na zdjęciach, a w akcie urodzenia jak wół stoi, że innym mnie imieniem ochrzczono. Czy matka rodzona mnie oszukuje spreparowanym dokumentem, czy może mam rozdwojenie jaźni i łamię paragrafy w lunatycznych wędrówkach? A może to tylko ukryta kamera?

Powrót szarej eminencji

2010-06-22T14:29:00.001+02:00

Niby nic... zwyczajny widok z balkonu.

Ale jak się dokładniej przyjrzeć...

to ktoś tam sobie...

kłębuszkuje!

No bo o czym?

2010-06-13T22:13:00.014+02:00

O tym, że mi się osy zalęgły na balkonie i zaczęły sobie wić przytulne komórkowe gniazdko?

O tym, że można mieszkać przez dwa i pół roku obok zalewu z kajakami i o tym nie wiedzieć? Oraz to odkryć w upalny weekend w stroju stanowczo niekajakowym, ale mimo to dać się namówić i wypłynąć na środek owego zbiornika oraz za szuwary, gdzie zobaczyć Indianina wyczołgującego się z namiotu. Oraz kaczki.

O tym, że Pluszers mi się zgolił na łysą pałę?

O tym, że mnie Poczta Polska okradła z kolczyków, które wysłałam łysemu Pluszersowi, żeby nie wyglądał jak Dziecko Oświęcimia?
(Brzydkie słowo! brzydkie słowo! jeszcze brzydsze słowo, mać!)

O tym, że mi pluszaki zgrubły? Zwłaszcza jedna. Leży sobie brzuch z pyszczkiem i łapkoma. Ale zaczął się sezon na latające białko, to będzie trochę sportu, zdecydowanie ulubioną dyscypliną są skoki wzwyż. Oraz salto.

A może o tym, że mam w pokoju 32 stopnie, a od 25 umieram?! NO ŻESZ FAK! Oraz te futrzaki biedne, naleśniki rozpłaszczone na podłodze, paproszkowym wzrokiem błagające Ogól mnie!
Gdybym miała wybierać, to już wolę, żeby lało przez tydzień. Przynajmniej kaloszkami się polansuję na dzielni.

Oraz chyba nadużywam oraz.

Ofiary

2010-05-15T17:35:00.037+02:00

Mysz nr 1739138:

Kiedyś miałam dłuższy ogon...

Mysz nr 2468512: Kiedyś miałam piórka w pupie - długie, eleganckie, kolorowe!
A w moim podwoziu nie ziała szaranagajama...

Piłka (tagi: styropian, empik, 1 zł):Do jasnej cholery, kiedyś byłam okrągła!

Zebra (z najdłuższym stażem):

Tak, to ja - legendarna pluszowa zeberka.

Moje życie to pasmo udręk: spanie z potworem, podróże z potworem, podtapianie w misce potwora, aportowanie w paszczy potwora, zrzuty w nieoczekiwane miejsca...

Jak widać na załączonym obrazku przechodziłam również trepanację czaszki.

Ale to wszystko to pikuś.

Potwór przegiął pałę, kiedy mnie... obrzygał.

Co na to paprochy?...

Ej, wy – zabawki! znudziłyście mi się.

Nowe mi kup!

Jak wygląda kotek?

2010-05-02T22:01:00.023+02:00

Tak wygląda. Przez okno.

A zawstydź się, kotku...

A zrób garbatą staruchę...

A pod pachami się ogoliłaś?

Tajemnica bezsenności

2010-04-20T19:58:00.022+02:00

- Liczyłaś kiedyś owce, żeby zasnąć?
- No.
- I co? Działało?
- Nigdy.
- No właśnie. (po dłuższej chwili zadumy): Ale co te owce robiły i czemu nie działało?
- Przeskakiwały przez ogrodzenie. Ale liczenie nic nie dawało. Bez sensu to jest. Nie wiem, kto to wymyślił.
- Ale przeskakiwały tak jedna za drugą i ty je wtedy liczyłaś, nie?
- No tak. A jak inaczej?
- Bo ja to mam problem z tymi owcami. U mnie właśnie jest inaczej.
- ?
- Nie przeskakują mi przez ogrodzenie, tylko taki pastuch je przepuszcza przez furtkę, ale one nigdy nie chcą iść grzecznie jedna za drugą, tylko się ładują wszystkie naraz i jak się tak przepychają tymi dupami, to ja ich nie mogę policzyć...

Poświętnie

2010-04-08T22:48:00.026+02:00

No i poświęta. Jedlim jedzenie, pilim picie. Paprochy doświadczały trawnika. Fila zyskała niespodziewanych fanów, się wreszcie ktoś poznał na jej oryginalnej urodzie. Punkty kulminacyjne były dwa.

Pierwszy stanowił film sprzed siedemnastu lat, na którym wyginam przed kamerą obleczone w miniówkę nogi-patyki do rytmu Yellow River szałowych Christie. Ponad nogami-patykami widoczna jest wielka żółta bluza z motylem, obciach stulecia. Znajdujący się wewnątrz tego oto przyodziewku mój bardzo niepełnoletni organizm stanowi barwne tło dla przyjęcia komunijnego swojej własnej osobistej kuzynki, która przez cały czas trwania filmu odpakowuje prezenty. W przerwach wcina rosół i biega uskuteczniać handel wymienny "pamiątki za czekoladę" od co rusz się do drzwi dobijających rówieśniczych sąsiadów. A dzięki temu, że kamera biega za nią, mam po 17 latach okazję obejrzeć znajomych, którzy teraz mieszkają wyłącznie na fejsbuku i hodują jakieś wirtualne krowy w Farmville czy jak tam się nazywa ten badziew, zamiast po bożemu na ulicy rżnąć w gumę lub innego sznura, tak jak ich zapamiętałam.
Gwiazdą omawianej oscarowej produkcji jest jednak ledwo odstający od ziemi Pluszers, który z przygryzionym z emocji językiem usiłuje skoordynować pstrykanie palcami i przytupy obuwiem. Na życzenie pokazuje też rajtuzy. Z każdej strony. Mam nadzieję, że jej to nie zostało do dziś i nie zakasuje kiecy przed każdym chętnym do podziwiania bieżnika. Tfu, rzucika. No, wzorka.
Przy akrobacjach (w tle wciąż Christie) dzielnie asystuje jej młody Nuna, który nie może się zdecydować, czy woli tańczyć, czy siedzieć pod stołem. W każdym razie istnieje nieopodal i kontroluje sytuację. A jak się chłopak wreszcie zaczyna rozkręcać, to kaseta się kończy.
Podsumowując - dawno mnie tak przepona nie bolała.

Drugi punkt kulminacyjny świątecznego wyjazdu nastąpił już na samym końcu, będąc ukoronowaniem całości, a rolę pierwszoplanową odegrała w nim Pandzia, która najpierw uśpiła mą czujność spędzając pięć godzin powrotnej podróży pociągowej w ciszy, spokoju i zakłębuszkowaniu (co się do tej pory nigdy nie zdarzało, zdarzały się natomiast zmiany przedziału bądź całego wagonu przez współpodróżnych wskutek nadszarpnięcia ich błon bębenkowych tudzież nerwów). A więc z taką uśpioną czujnością wysiadłam z pociągu, wpakowałam zwierzyniec do taksówki celem się do domu dostania i... tuż przed tym domem, no już go było widać!, Pandzia wyraziła swoją opinię o umiejętnościach kierowcy dostępnymi sobie środkami - kierując mianowicie rzęsisty strumień przetrawionych chrupeczków wprost na swoją ukochaną pluszową zebrę, co to jej wsadziłam do koszyka, żeby nie lamentowała jak zwykle.
Biedna zebra.

Krótko o panie bałaganie

2010-03-27T20:26:00.011+01:00

Tyle już razy, no n-razy silnia zabierałam się za zrobienie porządków w komputerze. Bo się ślimaczy. Bo jest śmietnikiem. Bo żadnego konkretnego programu nie chce już pociągnąć. Klik, potem długo długo nic, wreszcie reakcja na klik ów. W międzyczasie wiązanki najserdeczniejszych życzeń dla przeklętej maszyny, aby sięgnęła bruku. Tak przez balkon.
Za każdym razem po ambitnym początku, że oto dziś nastąpi ten dzień, dzień śmierci Pana Bałagana, kończy się tym samym - pasuję w momencie, w którym natrafiam na foldery zatytułowane "tetam" albo "cośtamy"...

Jak zainwestować 77 groszy, żeby wszyscy byli szczęśliwi?

2010-02-28T23:58:00.019+01:00

Odpowiedź na poniższej rycinie*:

W rolach głównych wystąpili: paproch bardziej żarłoczny, paproch umiarkowanie żarłoczny, brzoskwiniowe Polskie Smaki (firmy Bakoma), kawałek poduszki (firmy IKEA). Gościnnie wystąpił zezwłok pluszowej pantery (Mamert ją kupiła paprochom pod choinkę w zeszłym roku, to skąd mam wiedzieć jakiej firmy), a Oscara za rolę drugoplanową odbiera lewy japonek (firmy japonek). Ręka wykonująca czarną robotę czymacza nie została wymieniona w napisach końcowych, wery mi sory.

*Słowo rycina już zawsze będzie mi się kojarzyć z pewną szałową podstawówkową historią, której niekwestionowanym bohaterem był taki-jeden-Motyl wraz ze swym zadaniem domowym z chemii. A było to tak: pani nam poleciła wysmażyć wypracowanie na jakiś tam temat konkretny, nie pamiętam, bardzo w każdym razie chemiczny. (Tak sobie dziś myślę, że to niezła jazda: wypracowanie z chemii! Ale pani też była niezła: zapadała często w przedziwne kilkuminutowe odrętwienia, prezentowała nieogolone nogi w cienkich rajstopach i twierdziła, że atomy chwytają się za rączki.) Wracając do wypracowania: z chemii to ja nigdy orłem nie byłam (nawet cieniem orlątka) i też mi się zdarzało ściągać, ale Motyl przebił wszystkich: przyniósł kilkustronicowe wypracowanie litera po literze zerżnięte z książki - przepisał cały rozdział łącznie z wstawkami typu: (patrz ryc. 4.1.), przy czym żadnych rycin w jego pracy nie było. No miszcz po prostu, że galoty opadają. Do ziemi. Moim zdaniem powinien dostać chociaż tróję za to, że tytuł przepisanego rozdziału zgadzał się z zadanym tematem. Śmialiśmy się z biednego Motyla prawie tak samo, jak z takiego-jednego-Tomka, który (też na chemii) na pierwszej lekcji o jonach przeczytał ładnie całej klasie: dżon dodatni i dżon ujemny.

Porwali mi M

2010-01-30T14:41:00.023+01:00

Wiedziałam, że to podstęp. Ludzie-pączki go porwali. Wywieźli w góry i przetrzymują od wczoraj w pokoiku z papierowymi ścianami i bez ogrzewania. Dla zamydlenia oczu podają mu kakałko. Na pewno robią na nim eksperymenty. Jak wróci, to będzie mówił od tyłu i zacznie jeść gwoździe.

A propos gwoździ - śniło mi się, że wyciągałam owe z brzucha nietoperzowi. Sennik w tej kwestii poucza, że mam unikać niepewnych przedsięwzięć i nie ignorować przeciwników. No logiczne, każdy by się domyślił. Pfff, takie senniki, że weź...

W ramach słomianego wdowieństwa wyżeram konfitury prosto ze słoika i konwersuję z paprochami. Prowadzimy rozbudowane dialogi na egzystencjalne tematy typu: Kto się porzygał z rańca na środku pokoju? Dialogi owe posiadają w większości znamiona monologu, ale się nie zrażam. Zresztą my rozumiemy się bez słów, i tak wiem, która się zhaftowała.

A na chwilową mą pojedynczość równie dobry jest na przykład telefon do dzielnicowego B. Uskuteczniłam sobie wczoraj, ale w sprawach służbowych. Bo się chciałam upewnić, co by ode mnie chcieli panowie glinowie, gdybym do nich zadzwoniła i powiedziała, że szlag mnie trafia przez tych piętro niżej, bo drą ryje. I choć dzielnicowy (mój zacny partner studniówkowy!) wzbogacił mą wiedzę o istnienie artykułu 51. kodeksu wykroczeń, to się okazało, że lipa, bo by było hokus-pokus z zameldowaniem mym, a raczej jego brakiem. Na szczęście dziadostwo z dołu przymknęło po pewnym czasie swe mordy w procentach maczane, więc nie popełniłam niecnych planów zemsty bez udziału kolegów po fachu dzielnicowego B. a klarowało się kilka, nie powiem...

No nic, też chyba sobie zrobię kakałko. Bo zimno i wilki jakieś...

W aureoli

2010-01-16T00:08:00.007+01:00

Z racji, że M od jakiegoś czasu bawi się w pana psora, poprosił ostatnio swoich studentów o napisanie anonimowej opinii o zajęciach i o przeszanownym prowadzącym. Przytargał do domu pokaźny stosik kartek wszelkiej maści. Można by nimi spory kawał ściany wytapetować (ale może nie, bo nie zaśnie z wrażenia.)
Siedzi po turecku na środku łóżka, wokół aureola peanów. (Czasem w któryś pean wdepnie biała puchata łapka tworząc zagniecionko. No ale czy to wina łapek, że powierzchnia spacerowa została pokryta jakimiś niezbadanymi obiektami proszącymi się o skalanie swojej płaskości?)
Więc siedzi po tym turecku, wolną ręką próbuje zapobiegać kocim empiriom, przegląda te kartki z lubością, uśmiecha się pod nosem i podsumowuje:
- Jaaacie... To tak, jakbym dostał tyle walentynek...

Miśka

2010-01-06T11:04:00.010+01:00

Tramwajowe matki z córką podsłuchy. Matka jak matka - trochę zmęczona, do młodej mówi Miśka. Córka - mały podły potwór, gimnazjalistka, nosowy pretensjonalny głos przeciągający samogłoski.
Miśka relacjonuje dzień w szkole - same narzekania i obgadywanie wszystkich jak leci. A ten to taki i owaki, a tamta jeszcze gorsza, a Sebastian to ma dysgrafię, no móóówię ci jak on bazgroli.
- Miśka, powiedz chociaż jedną pozytywną rzecz.
- Ewka się obcięła. Ale wiesz co? Jeszcze gorzej wygląda.
- Pozytywną, coś na plus, no?
- Chyba nie zaproszę Marzeny na urodziny. Ona zawsze takie brzydkie prezenty przynosi.
- Jezu, Miśka, przecież nie dla prezentów się gości zaprasza! Lepiej jak nie zrobisz żadnych urodzin.
- Nie zabronisz mi! (po chwili): Przynajmniej ojca mam normalnego.
- Tak? A na szampon ci dał i na odżywkę?
- Pfff, 7 złotych...
(dzwoni telefon młodej) Rozmowa typu "Coo? Noo. Doobra. Coo? Z mamą jadę do kerfura. Noo. Potem zadzwonię."
- Kto to był?
- (z obrzydzeniem i megaznudzeniem): Sandra.
- No i co chciała?
- Żeby na obóz z nią jechać.
- Jaki obóz? Teraz czy latem?
- No latem przecież.
- No to fajnie, jedź na obóz.
- Nie chcę z nią jechać.
- Czemu?!
- Znowu będzie tak jak ostatnio, pokłócimy się i nie będzie się do mnie odzywać przez trzy miesiące.
- Jezu, Miśka, czy ty nie masz ani jednej koleżanki, z którą byś się w kółko nie kłóciła?
- (długa chwila namysłu): Mam.
- ?
- Ciebie, hyhy! (że to taki żart niby)
- Na obóz nie chcesz jechać, to co będziesz robić w wakacje?
- No przecież jadę na kolonie!
- Gdzie?
- No do Włoch przecież. Tata się już zgodził.
- To jakiś obóz językowy?
- Nie, zwykłe kolonie.
- Lepiej, żebyś pojechała na obóz językowy.
- No ale przecież to jest do Włoch, nie? Więc jak językowy.
- A ile to kosztuje?
- 1800
- ILE?! ... A zresztą, jak ci ojciec fundnie, to jedź sobie do Włoch.
(po chwili): Miśka, możesz jechać na te kolonie pod warunkiem, że pojedziesz też ze mną do Wisły.
- O nieee, nie chcę.
- No pojedź ze mną, ja się boję tam sama spać i po lesie chodzić.
- Nieee, mamooo... (znowu to obrzydzenie w głosie)
- Ale czemu nie chcesz jechać do Wisły?
- (tonem przekazującym najoczywistszą oczywistość): Bo tam nie ma SKLEPÓW!

Moc truchleje

2009-12-25T01:27:00.010+01:00

Nawet umiem zamigać "Wesołych świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego nowego roku". Bóg (w formie "bożego") wygląda trochę jak Wrocław, a trochę jak jeszcze.

Więc święta. Upływają pod znakiem czterech kotów. Si, CZTERECH. Moje dwie mieszczki plus dwa wsiowe chłopaki na ojcowiźnie. Szaleństwo.
Demon zwany również Panem Pikusiem zrobił sobie kuwetę z donicy. Poza tym jest niekwestionowaną duszą towarzystwa. Towarzystwo od razu zauważa, kiedy dusza śpi, bo jest to jedyny czas bez dzikich galopów i zaczepiania wszystkiego, co się rusza albo przynajmniej zwisa czy potencjalnie jest zdolne do turlania.
Pandzia nie odstępuje swojej idolki choinki podpijając jej co rusz wodę, bo przecież woda dla jodły (w stojaku) smakuje o wiele lepiej, niż woda dla kota (w miseczce).
Z Fili wszyscy się znowu śmieją. A że brzuch jej dynda, a że uszy za duże, a że w oczach tęsknota za rozumem. Ja jej dzielnie bronię, za co w nocy przychodzi się wkulnąć pod kołdrę grzać mi klatę.
Kazik jak zwykle ma wszystko w nosie i olewa rozentuzjazmowaną dzieciarnię. Generalnie wygląda, jakby już nic w życiu nie mogło go zdziwić. Czasem tylko dla sportu wymieni kilka chwytów zapaśniczych z Panem Pikusiem w odpowiedzi na nieustające ataki tej małej czarnej pchły na jego szanowny ogon.

Bombki na razie dają radę, ale na wszelki wypadek na samym dole wiszą te nietłukące z brokatem. W związku z tym koty się błyszczą.

O północy inwentarz nie powiedział ani słowa. Wszystkie egzemplarze zaspały.

Rocznica

2009-12-08T12:33:00.011+01:00

- No to podsumuj te trzy lata...
- To były bardzo dobre trzy lata.
- A teraz tak, żebym uwierzyła.
- To były naprawdę bardzo dobre trzy lata. Wielu rzeczy się nauczyłem.
- O! A czego?
- No na przykład, że talerze trzeba myć z obu stron, a nie z jednej...

Twórczość naskalna

2009-11-28T13:48:00.005+01:00

Człowiek spokojnie idzie sobie do spożywczaka z jakże mylnym przekonaniem, że nic nie jest go już w stanie zaskoczyć w kwestii osiedlowych napisów na murach. No bo co można jeszcze przeczytać kreatywnego po tym, jak się już opatrzyła ciepła sperma na ścianie śmietnika, czy bałkański kocioł na bloku nawiązujący do nazw okolicznych ulic.
A jednak.
Od wczoraj na tyłach sklepu widnieje nowy aforyzm. Przeczysta i urzekająco szczera kwintesencja kibolstwa:
Gdyby interesowała nas piłka, zostalibyśmy piłkarzami.

Wyindywidualizowany Wawrzyniec

2009-11-06T09:44:00.010+01:00

Na kurs migowego się zapisałam. Chciałam zawsze, a nadarzyła się okazja, to co miałam nie skorzystać. Jestem po pierwszych zajęciach i ręka mnie tak boli od tego gadania, że masakra. Na razie znam tylko alfabet, więc mogę przemigać każde słowo litera po literze. Jak jadę tramwajem, to trenuję sobie w kieszeni. W domu też ćwiczę sumiennie, molestuję M, żeby mi słówka rzucał do przemigania, najlepiej te z "w" i "y", bo ciężko z jednego na drugie przeskoczyć, palce mi się mylą. Więc mi wymyśla Wawrzyniec, wywindowany, wywrotowy. Będę miała zakwasy w palcach.

Mięsko!

2009-10-17T21:09:00.013+02:00

Daj nam mięsko, no daaaj!!!

Unikatowa deklinacja cmentarna

2009-10-15T22:30:00.005+02:00

Najgorszy możliwy dzień na zakupy z wszystkich siedmiu. Wiadomo, że niedziela. Nawet nie dlatego, że część pozamykana, a niepozamykana część krócej czynna. Tylko te dzikie tłumy, łojezusmaria jak ja tego nienawidzę. Na Tandetę zjechały chyba wszystkie Bochnie, Skawiny i Wieliczki przepychać się między butikami i wydawać bojowe okrzyki. Nad całą tą (nie)ludzką masą górowało damskie solo z głośników informujące a to o tym, kto kogo zastawił na parkingu (włącznie z rejestracją i kolorem nikczemnika), a to o nieruchomościach na sprzedaż (na osiedlu na drugim końcu miasta), a to o tym, który butik dziś do siebie przewyjątkowo zaprasza i że nawet można kartą płacić (no kto by się spodziewał)!
Ej, Krysia, a powiesz dziś przez mikrofon o moim butiku? Weź powiedz, nie bądź żyła, rajtuzy ci sprzedam za pół ceny.

Oglądam ewentualną kurtkę dla M, macam sobie, ciepłość sprawdzam i przyjemność w dotyku. Babka się niecierpliwi, że tak tylko oglądam i nie biorę, więc jaki rozmiar potrzebuję, pyta. Mówię, że bez przymierzania i tak nie kupię, więc babka ocenia, że w takim razie należy położyć kres mym wahaniom reklamując mi produkt tak, żebym brała bez zastanawiania, a nie tam sranie po ścianie przymierzanie.
- Pani, już drugi sezon dobrze idą te kurtki.
No jasne, właśnie po to się ciuchy wybiera, żeby wyglądać jak wszyscy.
Wobec braku mojej reakcji babka brnie dalej w antyreklamę:
- W zeszłym roku przed wszystkimi świętymi to tyle mi zeszło, że paaani...
Nie wytrzymałam i mówię:
- I co, na cmentarzu wszyscy tak samo wyglądali?
Babka dała się zbić z tropu tylko na chwilę, bo po krótkim zapowietrzeniu zaatakowała od drugiej strony, no, umówmy się, od dupy strony:
- Paaani, tych cmentarzów to tyle teraz...

Teletubisie

2009-10-01T19:37:00.002+02:00

W środku nocy przypomniało mi się, że koleżanka z podstawówki ma urodziny, więc poszłam jej złożyć życzenia. Akurat wychodzili od niej wszyscy goście. Jak sobie poszli, chciałyśmy wjechać windą na górę do mieszkania, ale winda się urwała i spadałyśmy kupę czasu w mokrą i ciemną czeluść śmierdzącą piwnicą. Po spadnięciu i wyjściu z windy na wielki plac zasypany szarym pyłem okazało się, że w całym kraju jest skażenie chemiczne i jedyny sposób na przeżycie polega na założeniu specjalnego kombinezonu. Gdzieniegdzie na tym mrocznym placu leżały gromadnie te kombinezony, a że było ich trochę mniej niż ludzi, to wszyscy się na nie rzucali w rozpaczy, że nie starczy. I teraz najważniejsze: kombinezony były w kształcie... Teletubisiów. NIE WIEM czemu. Wielkie napuchacone jak Sigma i Pi kombinezony z olbrzymimi łbami Teletubisiów, w które każdy człowiek wciskał swoją małą główkę i zapinał się szybko i szczelnie na zamek. Kombinezony miały różne kolory, ale podobno najbezpieczniejszy był żółty, dlatego miał największe wzięcie. I teraz czas się przyznać: w trosce o swoje zdrowie i życie ukradłam komuś żółtego teletubisia i zapakowałam się w niego. Ale to była sytuacja zagrożenia, poza tym TAK, był to sen, więc mam nadzieję, że zostanie mi wybaczone i nie pójdę do piekła.

Biesy

2009-09-04T11:00:00.018+02:00

Niedźwiedziowe kupy na szlaku. Pnie poorane misiowymi pazurami. Poranna rosa na namiocie. C i s z a. Mleczna droga każdego wieczora. Odciski i głęboka świadomość istnienia ścięgna Achillesa. Skoki pod niebo. TAKIE widoki. Orły nad głową. Ogniska. Świerszcze, koty i hucuły.
Po raz szósty się przekonuję, jak bardzo chcę tam mieszkać...

Dla odmiany od dziewięciogodzinnych maratonów z pełnym ekwipunkiem po bieszczadzkich lasach spędzamy cały jeden dzień w bacówce. Na szczęście od rana pada, więc mamy pretekst. Jedyna wycieczka, jaką robimy tego dnia, to zejście do wioski po gazety. Poza tym herbata, błogosławione nicnierobienie, spokój i rekonwalescencja dolnych kończyn.

A jak gazety się kończą, to gramy w statki.

- Które mi już zatopiłeś?
- Trzy jednomasztowce, trójmasztowca, dwa dwumasztowce, ...
- DWA dwumasztowce?
- No.
- Które?
- F1-G1, ...
- Tę dwójkę na F1-G1 mi zatopiłeś?!
- A co, to był twój ulubiony?

W kwestii wyżywienia

2009-08-11T23:21:00.010+02:00

Nie, nie, nie! Żadnych obleganych turystycznych miejscowości. Do pensjonatów z telewizorem i dywanami to mogę jeździć na emeryturze. Więc namiot na plery i ruszymy na półdzikie bieszczadzkie szlaki. Niach.

- A co będziemy jedli?
- No... jakoś tak... naturalnie.
- Chcesz przeżyć na jagodach i orzechach?
- Co wieczór będziemy robić ognisko.
- I co, kiełbasy będziesz z sobą targał?
- Nie, będę polował!

A państwo do kogo?

2009-07-29T21:04:00.027+02:00

Upał jest zjawiskiem niehumanitarnym. Upał zabija. Dla mnie jest upał jak temperatura lekko zaczyna przekraczać 20 stopni, więc od miesiąca umieram na megaupał. A ostatnie piętro z oknami od południa sprawia, że wiatrak z OBI dla mnie przyniesion stał się mym największym przyjacielem. On na mnie dmucha, a ja go wielbię i w takiej oto symbiozie tkwimy w tym upale nikczemnym.

Więc nic mi się nie chce i nie ma mnie.

Dobra, czasem pada deszcz. Przez minutę.

W międzyczasie zaliczyłam zoo, L4 i wieczór panieński oraz niechcący znalazłam samą siebie w internecie - ciąg przypadkowych skoków z linka na linka przykliknął mnie do strony ze zdjęciami ludzi na rowerach. Jakiś bike-maniak siedzi w oknie i strzela z obiektywu do niewinnych krakowskich rowerzystów. Wspaniałomyślnie postanowiłam nie wytaczać mu procesu.

W zoo zakochałam się absolutnie, a najbardziej w szympansach i surykatkach. Chyba sobie normalnie roczny karnet wykupię, bo to jest super-zjawisko takie zoo. Muszę tam wrócić zwłaszcza dlatego, że większość wielkich kotów spała zakamuflowana w cieniu (nie mają wiatraka z OBI, to im się nie dziwię).
Adziu słuchając mnie przez telefon takiej rozentuzjazmowanej świeżo po wizycie u zwierzątków stwierdził, że mam zaległości z poziomu niższych klas podstawówki i że on jest w szoku, że ja nie wiedziałam do tej pory jak w zoo fajnie jest. No ale halo, kto jak nie on do zoo mnie mógł i powinien zabierać? Zaniedbany element dzieciństwa świadomego. Bo w tym nieświadomym dzieciństwie to podobno byłam w zoo kiedyś sto lat temu - nawet zostało to po powrocie uwiecznione na magnetofonie i tam seplenię na tej kasecie, że w zoo były... ziemniaki. Nie wiem o co chodzi, chyba o to, że my wróciliśmy z zoo, a babcia z zakupów, z ziemniakami. Więc ten niebywale istotny fakt wrył się w mój mały niedoskonały móżdżek na tyle, że zmieszał się ze wszystkimi zwierzątkami w jedno.

Podejrzewam, że na podobnej zasadzie działa móżdżek pewnego chłopczyka ciągniętego tydzień temu przez tatę za rękę wzdłuż budowanego w środku zoo wybiegu dla żyraf. Żyraf jeszcze nie ma, więc tatuś ciągnął synka dalej ku jeleniom, ale na środku przyszłego wybiegu stała w zrytym piachu żółta koparka, więc chłopczyk się opierał, pokazywał ją paluchem i krzyczał KOPAAAALKA! Pewnie w nosie miał jelenie i założę się, że z zoo najlepiej zapamięta właśnie to mechaniczne wielkie żółte zwierzę.
Reszta dzieci w zoo skupiała się na płaczu. Nie wiem, czego tak się bały, ale wniosek z tego wszystkiego jest oczywisty - zoo może i jest fajne dla dzieci, ale zdecydowanie dla tych już bardziej kumatych. Bo jak nie ziemniaki albo koparki, to strach i łzy.

Ja nie płakałam, koparka interesowała mnie w stopniu co najwyżej umiarkowanym, natomiast zostałam fanką surykatek. Zwłaszcza tej jednej, co wystawała z kopczyka z miną "a państwo do kogo?".Taki pyszczek na warcie, czarne ślepka i weź tu przejdź obojętnie nie podskakując z zachwytu.

Plus szympansy, przy których ma się nieodparte wrażenie, że to człowiek tam w środku tego szympansa jest zabunkrowany. Aż się szuka wzrokiem suwaka w futrze zamaskowanego.

A mama pawian z młodym pawianiątkiem pod pachą podbiegła do szyby i podniosła go w naszą stronę - albo po to, żeby się nim przed nami pochwalić, albo żeby jemu pokazać homo sapiens zamknięte po drugiej stronie.

Osobiście stawiam na to drugie.

Same plusy

2009-07-01T11:07:00.014+02:00

Paprochy jadą na wakacje. Do swojego starszego kumpla z ogrodem. Pandzia jak zwykle schowa się za kanapę i przez jakieś trzy dni będzie tam sobie w smutku gruchać jak gołąb, że jest taka biedna biedna biedna i jakiś potwór ją zaczepia i to jest niesprawiedliwe i się zabiję i ucieknę z domu i wszyscy będą mnie żałować. Ale zabieram jej najukochańszą zebrę na pociechę. Bez zebry ani rusz, bo by dopiero były lamenty. Za to mała waleczna Fila będzie się starała zdezorientowanego Kazika ustawiać niżej w hierarchii, mimo że gabarytowo i prawem własności do rewiru powinien stać na samym czubku. Ale on jest bezjajeczny i na diecie i w ogóle daje się robić w bambuko, a ona jest z piekła rodem i nie wytłumaczysz, że w gościach należy zachowywać się kulturalnie.
Poza niekwestionowaną atrakcją w postaci Kazika, puchate mieszczuchy z wielkomiejskiego czwartego piętra będą miały przez dwa tygodnie trawę, drzewko, miejsce do hasania i inne wiejskie przyjemności. Aż im zazdraszczam.

Wyczytałam twierdzenie pewnego neurologa z uniwersytetu w Minnesocie: "Ludzi, którzy posiadają koty charakteryzuje łagodna, tolerancyjna osobowość, ponieważ zwierzęta te nie dostosowują się do niczyich oczekiwań, ale robią to, co chcą."
Jeśli dobrze wnioskuję, wynika z tego, że to niby ja mam łagodną, tolerancyjną osobowość. No patrz pan, kto by pomyślał.
Według tego samego uczonego właściciele kotów 40% rzadziej umierają na zawał. M wysunął hipotezę, że to raczej właśnie przez koty można dostać tego zawału. No niby codziennie coś po tobie skacze o piątej nad ranem i wciska ci mokronosa w ucho, a czasem budzisz się ze szramą na poliku, bo śmiałeś spać na przecięciu współrzędnych wyznaczonych na gonitwę, ale żeby od razu zawał?

pierwszy raz

2009-06-23T14:59:00.011+02:00

przyznaję się: naszpikowałam się sztuczną energią. z redbulopodobnego napoja pod tytułem tajger. kiedyś musiał być ten pierwszy raz. jedno wiem na pewno - pierwszy i ostatni. paskudziejstwo! smak jakby ktoś zmieszał pół apteki i dosypał tonę cukru. potem na dodatek zagazował, a teraz zbija fortunę na studentach, bo to w studenckim sklepiku się odbyło to kupno.
do mego masochistycznego czynu przyczyniło się bez- lub pośrednio kilka czynników. czynnikiem pierwszym i najważniejszym był bry i jego wczorajszy dyplom zagrany tak, że łojacie i aplauz, bo na maksa super. następnie, że naturalną rzeczy koleją należało to oblać. następnie, że miasto oblewania nie było tym samym miastem, w którym stoi moje łóżko. następnie, że dystans między miastem z bry a miastem z łóżkiem pokonywał pociąg bardzo nocny i tu uścisk łapki odbiera pluszers, do którego można napisać o każdej porze coś w stylu WezMiSprawdzJakMamSieStadWydostacIGdzieMamPrzesiadke, a pluszers nie dość że jest bardziej skuteczny niż informacja kolejowa, to jeszcze dorzuci od siebie, że przez zawiercie to całkiem nie po drodze.
no i wreszcie czynnik najbardziej przyziemny, czyli ten, że rano do roboty. kwestia czy-opłaca-się-zmywać-tusz-na-dwie-godziny została rozstrzygnięta na korzyść nawet-jeśli-się-nie-opłaca-to-i-tak-zmyję-i-za-dwie-godziny-pomaluję-się-na-nowo. w ramach podtrzymywania rytuałów. gdzie te czasy, gdy się człowiek malował na zapas na trzy dni, bo po pracy biegł w góry spać w namiocie na wierzchołku albo w jaskini, żeby o piątej rano się wykokonić ze śpiwora i gnać na dół we mgle i wśród owiec po to, by znów robić tosty angielskim burżujom...
tak więc nigdy więcej w życiu nie wypiję tajgera, już wolę zasnąć w pracy z nosem w enterze.

sposób na film

2009-06-15T13:14:00.007+02:00

już myślałam, że śpimy, ale mnie z opadania w niebyt przywraca do jawy głos z ciemności:
- wymyśl jakąś grę albo zagadkę i jak ty wygrasz, to oglądamy jutro "jabłka adama", a jak ja to "kaspara hausera".
- hm... kto ma większe cycki, ten wygrywa!
tu następuje długie i obustronne zastanawianie się nad jednak mądrzejszą (i bardziej sprawiedliwą) rywalizacją, ale trwa tak długo, że znowu myślę, że już śpimy. i znowu nie mam racji, bo nagle słyszę:
- dobra, obejrzymy jabłka.

telefon pociągowy

2009-06-10T16:41:00.005+02:00

- no i jak, jedziesz?
- jadę.
- z przedziałami masz czy taki... ten...?
- pospieszny, z przedziałami.
- no i jak tam?
- tłumy ludzi, wszyscy kurde nad morze jadą.
- nad morze?
- ten pociąg jedzie dalej do kołobrzegu, zawalony na maksa.
- ale siedzisz?
- siedzę. przyszłam wcześniej.
- a masz też tam ludzi w swoim przedziale?
- pełno.
- (radośnie) to pozdrów ich wszystkich!

bilans

2009-06-09T18:56:00.004+02:00

bilans dnia z cyklu minięci po drodze:
> trzy martwe gołębie - na ulicy
> jeden przepołowiony jeż (też martwy, nawet bardzo - nie oszukujmy się) - na chodniku
> jedna anna dymna (zwiewne suknie plus półuśmiech giocondy) - na plantach
> sobowtór mojej pandy - ciągnięty w koszyku na kółkach (!) i lamentujący w zaskakująco taki sam sposób jak paproch
> świr strzelający do nadjeżdżających samochodów z wyimaginowanego kałacha - na środku pasów podczas czerwonego (miny kierowców - bezcenne)

starczy jak na jeden dzień. wieczór zapowiadają spokojny, w porywach do pistacjowej czekolady i trzech panów w łódce (nie licząc psa).

kangur

2009-06-08T19:54:00.005+02:00

obliczyłam (choć z liczeniem zawsze było mi bardziej, niż kiepsko i wciąż mam kompleksy na punkcie tabliczki mnożenia), że to tak, jakbym ja wskoczyła na czwarte piętro! albo trzecie parter wkalkulowując. jakbym sobie tak po prostu stała pod blokiem, odbiła się i sru, jestem u sąsiadów na balkonie. tych z trzeciego, co ich nie lubię, więc w sumie po co wskakiwać...
ale JAK ten minipaproszek to robi?! aż wzięłam miarkę i zmierzyłam. drzwi zmierzyć było łatwo - są w miarę stacjonarne. paproch z natury bywa mało stacjonarny, no chyba że śpi. nie spała, więc mierzenie szło opornie, na raty i z wyrzutem na pyszczku (jej wyrzutem i jej pyszczku), ale tak w przybliżeniu, mniej więcej, około i pi razy - nomen omen - drzwi to ona ma niewiele ponad 20 cm wzrostu. a dolna listewka okna w łazienkowych drzwiach jest oddalona od podłogi o równe 140 cm. czyli fila jest skrzyżowana z kangurem, bo ona ze wzmiankowanej podłogi i do wzmiankowanej listewki skoczyła i sięgnęła i ja to widziałam własnymi okami i się nie wyprę kota ze sprężynką w pupie, choćbym chciała.

trudne wybory i rzucanie uroków

2009-06-02T10:12:00.007+02:00

czemuż akurat jak wchodzę na pięć minut do sklepu i sobie niewinnie szukam sosu do makaronu, to jakiś dresiu wpada na genialny pomysł, że jedną sekundę z tych samych pięciu minut to on sobie przeznaczy na to, żeby z tego samego sklepu ukraść skrzynkę piwa. i że z nią zwieje. i że się przewróci na zakręcie (no dobra, tego pewnie nie miał w planach). ale że mimo to i tak zwieje.
i jak tak stałam jako ta lota żona, zdziwiona nieco, że tyle się może wydarzyć w ciągu sekundy jednej jedynej, w dodatku z dwoma sosami w ręce, bo się oczywiście nie mogłam zdecydować, który wziąć - to mnie od razu oświecono (chociaż wcale się oświecenia nie domagałam), że takiemu dresiemu to psińco można zrobić czyli nic całkiem, bo policjaństwo się zainteresuje takim epizodem dopiero od straty równej polskim złotym 250 jednostkom. tak powiedziało roztrzęsione dziewczę, które tam sprzedaje. dziewczę doświadczone, bo okradzione drugi raz tego samego dnia (!) a w swojej karierze ekspedienckiej raz już tam któryś z kolei.

w ogóle jakaś taka komitywa od razu w sklepiku zakwitła, wszyscy zbili się w za przeproszeniem kupę i zaczęli się przekrzykiwać o monitoringach i ochroniarzach - wszyscy oprócz mnie, bo ja się nad tymi sosami zastanawiałam, czy napoli czy boloneze*.

a dresiu z poobtłukiwanymi pewnie kolanami i łokciami musi się teraz uporać z rzuconymi na niego przez krótkodystansowych poganiaczy urokami - życzeniami połamania nóg i udławienia się tym piwem ukradzionem.

*wygrał napoli.

a turnau grau i śpiewau

2009-06-01T10:07:00.020+02:00

więc uczta dla ucha, jakość sama w sobie, wiadomo. do tego świeże parkowe powietrze, brak zapowiadanej burzy co bokiem przeszła łaskawie i wszystko byłoby cacy, gdyby nie rozwydrzony bachor, który mi kopał z tyłu w krzesło. normalnie nie wytrzymałam w końcu i się odwróciłam do bachora. i co zrobiłam? KOTKIEM go nazwałam! no po prostu nie wierzę. zamiast kwasem bachora opryskać, wiązankę puścić mięsną niewysmażoną, w przedziałek napluć, to: "kotku, czy mogłabyś nie kopać mi w krzesło?" KOTKU! rany boskie. jad mi aż ciekł po brodzie, ale "kotku" powiedziałam. bachor uspokoił swoje giry na minutę, po czym znowu mi oczywiście w krzesło napierdzielał i kontemplację uniemożliwiał.
(na szczęście zdołałam wyłapać smaczka ze sceny - "jaki to smutek, gdy od przyczyny się urwie skutek...")

jak się potem M wyżołądkowałam, to mnie hitlerem nazwał i że nie chce mieć ze mną dzieci powiedział, dziad. żarcik subtelny jak armia czerwona. ekstra, senkju.

z kamerą wśród zwierząt

2009-05-31T12:32:00.006+02:00

zaobserwowałam, że jako jedyny domownik wchodzę do kuchni normalnie.
M wchodzi na pokornego - żeby wejść, musi się najpierw schylić. nie, nie mieszkamy w kingsajzie ani w kopalni soli w wieliczce, po prostu jest niewymiarowym chudo-długim bambusem i kupowanie spodni to droga krzyżowa po sklepach, a wszystkie łóżka są według niego produkowane dla karzełków.
paprochy natomiast do kuchni wchodzą na jackie chana - pędzą biegiem i na skręcie wskakują na ścianę, odbijają się pod kątem, co zmienia trajektorię lotu i lądują już w kuchni i jeszcze w podskokach. zadowolone przy tym jak dziecko przeskakujące kałuże.
więc mieszkam sobie z żyrafem i dżakiczanami. niezłe zoo.

złanoc

2009-05-29T23:08:00.012+02:00

koszmary mam. wrzeszczę przez sen zestawem dźwięków nieartykułowanych. no bo kurde – albo mi się śni hospicjum dla kotów, albo że mnie ktoś opryskuje obsikaną wodą z kibla. no i jak mam się z krzykiem nie budzić?
po fakcie muszę być natychmiast doprzytulona, więc mój osobisty gołstbaster wybudza się w trybie nagłym ze swego snu sprawiedliwych (w czym efektywnie pomagają mu okrzyki z innego wymiaru) i pełni swą powinność. nawet skutecznie.
dobrze, że przynajmniej nie lunatykuję.

śmierć ponurakom

2009-05-27T23:52:00.015+02:00

wyjątkowo zdradziłam rower. bo pada, czy coś tam. wsiadam do tramwaju - same ponuraki, norma. ponurak ze słuchawkami, ponurak zza gazety, ponurak z siatą, ponurak bez siaty, ponurak wystukujący esemesa. ja jestem trochę mniejszy ponurak, bo mam różowe rajstopy akurat chociaż i przynajmniej.
a w tramwaju ponuraki słyszą głosy...
był już turnau, który mnie zapewniał, że było mu przyjemnie być moim przewodnikiem na tej trasie. była dymna, która przystanki zapowiadała taką barwą głosu, jakby prezentowała wyszukane afrodyzjaki. no i był też globisz, który "powstańców wielkopolskich" mówił mniej więcej jak "wtem na skraju lasu pojawił się potwór z bagien".
a teraz głosy zmieniły się w dziecięce! małe bączki seplenią do mikrofonu, a wszystkie ponuraki uśmiechają się pod nosem. no bo jak tu się nie uśmiechać, kiedy się słyszy "następny psystanek - hala talgowa".
dzień dziecka blisko, chyba o to chodzi. gińcie ponuraki.

ćmuszki

2009-05-20T10:40:00.022+02:00

no nie wierzę! to, że ja mam pierdolca na punkcie paproszków i gadam do nich jak do dzieci, to akurat fakt powszechny i nowość żadna. że M też się do nich ciećka i nazywa siebie tatusiem - też już nie dziwne. ale że nawet jego rodzice (widząc paprochy pierwszy raz w życiu) artykułują z siebie kaskady zdrobnień i zafascynowani wieczornym polowaniem na ćmy przemawiają z rozkoszą do łapserdaków skaczących po kuchni w szale nagonki na robactwo: "szukaj ćmuszki, no gdzie ta ćmuszka?" albo "a czyj to ogonek?"...!
świat się kończy, ludzie się rozmiękczają, paprochy i tak mają wszystko w swoich puchatkowatych pupach, ćmy w panice kołują pod sufitem, a ja... nanoszę na misterną mapę lokale, które od dawna nie istnieją - taką mam superfuchę, że łojezu.

dlaczego się spóźniam do pracy

2009-05-19T20:07:00.018+02:00

fila ma nowe hobby. na dźwięk budzika przybiega, wskakuje mi na klatę i błyskawicznie zasypia. albo przynajmniej udaje, że śpi. po siedmiu minutach zadrzemkowany budzik odzywa się na nowo, mała się przeciąga, robi MIŁ, zmienia pozycję i śpi dalej.
dlatego się do pracy spóźniam.
bo mija kolejne siedem minut i kolejne, ale nie mogę przecież tak po prostu strzepnąć paprocha i sobie wstać. zwłaszcza że uruchamiają jej się trybiki, a w odpowiedzi na pytanie "no co?" daje mi noska w noska.
pożreć to za mało.

robale

2009-05-17T10:09:00.012+02:00

sezon na robale oficjalnie rozpoczęty. wczoraj wpadła w odwiedziny pierwsza mucha. jakaś taka zapasiona i zdezorientowana, chyba zeszłoroczna. pewnie przesiedziała całą zimę zabunkrowana gdzieś na balkonie, po czym jako pierwszy punkt wiosennej wyprawy wybrała na swoje nieszczęście jaskinię lwa. a nawet dwóch lwów. bo paprochy zainteresowały się nią w stopniu bardzym, błyskawicznie odrywając się od swoich pracochłonnych obowiązków typu mycie tylnej łapki w pozycji jogina.
obcy na ich terenie. mniejszy, mobilny i bogaty w białko, co znaczy, że należy go unicestwić. najpierw jednak zmaltretować. dopiero jak nie będzie już skłonny do hasania, można go w ostateczności skonsumować. niestety mucha pokrzyżowała paprochom mordercze plany zaczepiania jej do utraty skrzydeł, bo po pierwszym ataku schowała się do małej dziury przy podłodze. paprochy przez dobry kwadrans tkwiły w hipnotycznym bezruchu pyszczkami skierowane w stronę pobzykującej dziurki. kilka prób wciskania kończyn do środka też nie poskutkowało (pazur się zmieszczał co najwyżej), więc zawiedzione poszły do kuchni najeść się chrupków.

dziś natomiast zarejestrowano odwiedziny większego kalibru - potwór pt. ćma zataczał kręgi wokół lampy pod sufitem, a kręgi tej samej średnicy zataczały paprochy, tylko po podłodze. no i dobra, niech się pobawią - zgasiliśmy światło, więc ćma obniżyła pułap i to był największy błąd jej ćmiego życia. bo chwilę potem, po metodycznym ataku morderców o aparycji puchatych niewiniątek, czołgała się po ziemi i był to początek końca. jak zdalnie sterowane autko sunęła w agonalnych zakrętach między ośmioma śmiercionośnymi łapkami byle dalej, acz na oślep, a paprochy nie dawały jej szans na ratunek.

ja tam robali nie lubię, nie mam nic przeciwko likwidacji egzemplarzy, które mi do mieszkania imigrują, byle tylko paprochom nie zaszkodziły na żołądek.

nocne ciastko

2009-05-14T19:32:00.021+02:00

ciemna noc, paprochy zasnęły synchronicznie w momencie zgasu światła, my pogadalim horyzontalnie i też już prawie śpimy.
ale byłoby zbyt piełknie.

- jestem głodna.
- ja też. śpij już.
- głodna jestem, muszę coś zjeść!
- o nie, to ja specjalnie dla ciebie zrezygnowałem z kolacji, żeby być w łóżku szybciej.
- no nie zasnę jak jestem głodna.
- śpij.
no dobra, może zasnę jednak, tak mi się wychodzić nie chce spod kołdry. no i paprochy się mogą rozbudzić, a wtedy to koniec. jedna owca, druga owca, trzecia owca... w życiu, kurde! wyskakuję z łóżka, biegnę do kuchni, wpycham ciastko do buzi, przybiegam z powrotem, wskakuję pod kołdrę, pięć sekund.
- co ty robisz?
- ...
- gdzie byłaś?
- ...
- jadłaś coś!
- ...
- CIASTKO ZJADŁAŚ!
hehe, loooser, ja mam ciastko, a ty nie. pełną buzię ciastka.
- i co, może pójdziesz zęby umyć drugi raz?
kręcę głową, że nie. (nie mogę mówić, bo mam ciastko w buzi.)
- czy ty nie oglądałaś "było sobie życie"?! jak się je słodkie, a potem nie myje zębów, to spadają takie worki cukru i te robaki je rozładowują i tak się psują zęby!
najpierw długo cisza....... i wtedy zaczynam chrupać moje ciastko.
to był zamierzony efekt. rozpocząć hałaśliwe miażdżenie szczękami w najlepszym momencie.
no, mogę mówić.
- nie robaki, tylko bakterie. jak moi współlokatorzy z łaziennej.

bo przez jakiś czas na studiach wynajmowałam mieszkanie z parą, która była podobna do tych dwóch złych bakterii z "było sobie życie".

(a potem i tak wstałam jeszcze raz, żeby sobie kanapkę zrobić...)

czapątek

2009-05-13T23:09:00.011+02:00

bloga będę pisać.
ale obciach.